Bawa batra 9

Rozdział 9

א מִי שֶׁמֵּת וְהִנִּיחַ בָּנִים וּבָנוֹת, בִּזְמַן שֶׁהַנְּכָסִים מְרֻבִּים, הַבָּנִים יִירְשׁוּ וְהַבָּנוֹת יִזּוֹנוּ. נְכָסִים מֻעָטִין, הַבָּנוֹת יִזּוֹנוּ וְהַבָּנִים יִשְׁאֲלוּ עַל הַפְּתָחִים. אַדְמוֹן אוֹמֵר, בִּשְׁבִיל שֶׁאֲנִי זָכָר הִפְסַדְתִּי. אָמַר רַבָּן גַּמְלִיאֵל, רוֹאֶה אֲנִי אֶת דִּבְרֵי אַדְמוֹן:

1 Jeśli ktoś umarł i zostawił synów i córki —Kiedy dziedzictwo jest obfite [wystarczające, aby nakarmić synów i córki, aż córki dorosną], synowie dziedziczą i córki są karmione (przez nich). Kiedy spadek jest skromny (tj. Niewystarczający na powyższe), córki są karmione (z niego), a synowie idą zabiegać do drzwi. Admon mówi: „Ponieważ jestem mężczyzną, to przegram!” [tj. nie powinienem przegrywać; wszyscy powinniśmy być karmieni razem.] R. Gamliel powiedział: „Zgadzam się z Admon”. [Halacha nie jest zgodna z Admon. I oni (mędrcy) zrobili wdowę po córce mającej skromny majątek, jak córkę w stosunku do braci, a mianowicie: Jak z córką w stosunku do braci, córka jest karmiona, a synowie proszą o drzwi, tak samo jest z wdową po córce. Wdowa jest karmiona, a córka prosi do drzwi.]

ב הִנִּיחַ בָּנִים וּבָנוֹת וְטֻמְטוּם, בִּזְמַן שֶׁהַנְּכָסִים מְרֻבִּים, הַזְּכָרִים דּוֹחִין אוֹתוֹ אֵצֶל נְקֵבוֹת. נְכָסִים מֻעָטִין, הַנְּקֵבוֹת דּוֹחוֹת אוֹתוֹ אֵצֶל זְכָרִים. הָאוֹמֵר אִם תֵּלֵד אִשְׁתִּי זָכָר יִטֹּל מָנֶה, יָלְדָה זָכָר, נוֹטֵל מָנֶה. נְקֵבָה מָאתַיִם, יָלְדָה נְקֵבָה, נוֹטֶלֶת מָאתָיִם. אִם זָכָר מָנֶה אִם נְקֵבָה מָאתַיִם, וְיָלְדָה זָכָר וּנְקֵבָה, זָכָר נוֹטֵל מָנֶה וְהַנְּקֵבָה נוֹטֶלֶת מָאתָיִם. יָלְדָה טֻמְטוּם, אֵינוֹ נוֹטֵל. אִם אָמַר כָּל מַה שֶּׁתֵּלֵד אִשְׁתִּי יִטֹּל, הֲרֵי זֶה יִטֹּל. וְאִם אֵין שָׁם יוֹרֵשׁ אֶלָּא הוּא, יוֹרֵשׁ אֶת הַכֹּל:

2 Jeśli ktoś zostawił synów i córki oraz tumtum [tego, którego płeć, mężczyzna lub kobieta, jest wątpliwa], mężczyźni „odpychają go” do kobiet, [mówiąc do niego: „Udowodnij, że jesteś mężczyzną i masz udział” ( z nami w spadku)]. Tam, gdzie jest niewielki majątek, samice „odpychają go” do mężczyzn, [mówiąc do niego: „Udowodnij, że jesteś kobietą i bądź z nami karmiony”]. Jeśli ktoś powie: „Jeśli moja żona urodzi mężczyznę, niech dostanie sto, „jeśli urodziła mężczyznę, on dostanie sto. [I chociaż uważamy, że „jeśli ktoś daje płód, to go nie nabywa”, mówimy tutaj o darze na łożu śmierci dla swojego syna, o człowieku (bardziej) przychylnym synowi (niż innym)]. (Jeśli ktoś powie: „Jeśli moja żona urodzi kobietę, (niech dostanie) dwieście”, jeśli urodziła kobietę, dostanie dwieście. (Jeśli powiedziała :) „Jeśli mężczyzna, sto; jeśli kobieta dwieście, „jeśli urodziła mężczyznę i kobietę [bliźniaki], mężczyzna dostanie sto, a kobietę dwieście. Jeśli urodziła tumtum, to nic nie dostanie. [Ta Miszna zostaje odrzucona, a halacha jest to, że tumtum dostaje najmniejszą (ilość) z tych dwóch.] Jeśli powiedział: „Cokolwiek nosi moja żona, niech dostanie…” (i okazuje się, że to tumtum), dostaje. A jeśli nie ma innego dziedzic, dziedziczy wszystko. [Można by pomyśleć, że tumtum jest odrębnym typem bytu i nie nadaje się do dziedziczenia, dlatego też powiedziano nam inaczej.]

ג הִנִּיחַ בָּנִים גְּדוֹלִים וּקְטַנִּים, הִשְׁבִּיחוּ גְּדוֹלִים אֶת הַנְּכָסִים, הִשְׁבִּיחוּ לָאֶמְצַע. אִם אָמְרוּ רְאוּ מַה שֶּׁהִנִּיחַ לָנוּ אַבָּא, הֲרֵי אָנוּ עוֹשִׂים וְאוֹכְלִין, הִשְׁבִּיחוּ לְעַצְמָן. וְכֵן הָאִשָּׁה שֶׁהִשְׁבִּיחָה אֶת הַנְּכָסִים, הִשְׁבִּיחָה לָאֶמְצַע. אִם אָמְרָה רְאוּ מַה שֶּׁהִנִּיחַ לִי בַּעְלִי, הֲרֵי אֲנִי עוֹשָׂה וְאוֹכֶלֶת, הִשְׁבִּיחָה לְעַצְמָהּ:

3 Gdyby ktoś zostawił synów, dorosłych i małych —Jeśli dorośli poprawili majątek [gdy był on jeszcze częścią majątku, to polepszył go dla wszystkich (tj. Wszyscy mają równy udział w poprawie). [Dzieje się tak, gdy majątek poprawiał się przez samą własność, bracia nie wydawali nic własnego, ale wynajmowali pracowników z (dochodów) majątku ich ojca, a majątek ten poprawia się „sam siebie”. Ale jeśli oni sami kopali, sadzili i wydawali to, co do nich należy, to to, co ulepszyli, poprawili sobie.] Jeśli powiedzieli: „Zobacz, co zostawił nam nasz ojciec! Będziemy pracować (ziemię) i jeść!” poprawili to dla siebie. Podobnie, jeśli kobieta ulepszyła nieruchomość, poprawiła ją dla wszystkich. Jeśli powiedziała: „Zobacz, co mi zostawił mój mąż! Będę pracować (ziemia) i jeść!”, Poprawiła to dla siebie. [Gemara interpretuje to jako przykład odziedziczenia przez kobietę, np. Reuven poślubił córkę Szymona, jego brata i umarł bez dzieci, a córki Szimona, jego (zmarłego) brata, odziedziczyły go (Reuven). Okazuje się więc, że jego żona (Reuvena), córka Szymona, jego brata, dziedziczy go wraz z innymi siostrami. Moglibyśmy pomyśleć, że ze względu na reputację, jaką otrzymuje jako kobieta, która potrafi „zarządzać (majątkiem) i go ulepszać”, nawet jeśli powiedziałaby: „Zobacz, co mi zostawił mój mąż itd.!”, Jest gotowa zrezygnować co wydała i podzielić się ulepszeniami z innymi; dlatego cieszymy się, że poprawiła go dla siebie].

ד הָאַחִין הַשֻּׁתָּפִין שֶׁנָּפַל אֶחָד מֵהֶן לָאֻמָּנוּת, נָפַל לָאֶמְצַע. חָלָה וְנִתְרַפָּא, נִתְרַפָּא מִשֶּׁל עַצְמוֹ. הָאַחִין שֶׁעָשׂוּ מִקְצָתָן שׁוּשְׁבִינוּת בְּחַיֵּי הָאָב, חָזְרָה שׁוּשְׁבִינוּת, חָזְרָה לָאֶמְצַע, שֶׁהַשּׁוּשְׁבִינוּת נִגְבֵּית בְּבֵית דִּין. אֲבָל הַשּׁוֹלֵחַ לַחֲבֵרוֹ כַּדֵּי יַיִן וְכַדֵּי שֶׁמֶן, אֵינָן נִגְבִּין בְּבֵית דִּין, מִפְּנֵי שֶׁהֵן גְּמִילוּת חֲסָדִים:

4 Jeśli bracia byli wspólnikami, a jednemu z nich przyznano królewską synekurę, [zgodnie ze zwyczajem króla jest mianowanie jednego człowieka poborcą podatkowym dla wszystkich domów w mieście na miesiąc lub dwa], to [cały zysk] jest podzielane przez wszystkich [braci, którzy otrzymali stanowisko z racji ich ojca. Ale jeśli zapewnił to swoją ostrością, swą wyniosłością lub mądrością, wtedy jego korzyść jest jego.] Jeśli zachorował i został uzdrowiony, zostaje uzdrowiony na własny koszt. [Jeśli zachorował przypadkowo, tj. Jeśli nie zaniedbał swojego zdrowia, zostaje uzdrowiony ze wspólnego funduszu. Ale jeśli zachorował z powodu (nadmiernego) zimna lub gorąca itp., O których jest napisane (Przypowieści 22: 5): „Ten, kto strzeże swojej duszy, będzie trzymał się z dala od nich”, o tym jest napisane w Miszna, że został uzdrowiony na własny koszt.] Jeśli niektórzy bracia dostarczyli szuszbinut za życia ojca—jeśli shushbinuth powróci, wróci do wszystkich; bo szuszbinut jest egzekwowany w bet-din. [„Shushbinuth”— spożywanie posiłku i prezent dla czuppy (ceremonii zaślubin) i jedzenie z panem młodym —który odwzajemnia się, gdy drugi bierze żonę. A jeśli ojciec wysłał szuszbinut, bez zastrzeżeń, z jednym ze swoich synów, a on wrócił po śmierci ojca, wraca do wszystkich. Uważa się to bowiem za pożyczkę, wymagalną w bet-din. Ten bowiem, kto zabiera szuszbinut do bliźniego, może powrócić i zażądać go od niego w bet-din w odpowiednich okolicznościach, tj. Aby małżeństwo drugiego było takie samo jak pierwszego.—jeśli (małżeństwo z) dziewicą, dziewicą; jeśli jest wdową, to wdowa; jeśli jest publicznie, publicznie; jeśli prywatnie, prywatnie. Drugi może bowiem powiedzieć pierwszemu: „Zrobię z tobą tylko tak, jak ty to uczyniłeś ze mną”]. Ale jeśli ktoś wyśle do sąsiada dzbany wina lub dzbany oliwy [bez czuppy lub z chupą, ale bez jeść z nim], nie jest to wymagane w bet-din, ponieważ jest to (akt) życzliwości (samej) [tj. to nie jest shushbinuth, ale dar.]

ה הַשּׁוֹלֵחַ סִבְלוֹנוֹת לְבֵית חָמִיו, שָׁלַח שָׁם מֵאָה מָנֶה וְאָכַל שָׁם סְעוּדַת חָתָן אֲפִלּוּ בְדִינָר, אֵינָן נִגְבִּין. לֹא אָכַל שָׁם סְעוּדַת חָתָן, הֲרֵי אֵלּוּ נִגְבִּין. שָׁלַח סִבְלוֹנוֹת מְרֻבִּין שֶׁיַּחְזְרוּ עִמָּהּ לְבֵית בַּעְלָהּ, הֲרֵי אֵלּוּ נִגְבִּין. סִבְלוֹנוֹת מֻעָטִין שֶׁתִּשְׁתַּמֵּשׁ בָּהֶן בְּבֵית אָבִיהָ, אֵינָן נִגְבִּין:

5 Jeśli ktoś wysyłał podarunki zaręczynowe do domu swojego (przyszłego) teścia [(W zwyczaju pana młodego w dzień po zaręczynach było wysyłanie do domu narzeczonego biżuterii, słodyczy, dzbanów wina i dzbanów olej, a czasami pan młody tam chodził i jadł)] —Jeśli wysłał tam sto maneh i zjadł tam „ucztę pana młodego”, nawet (tylko) wartość dinara, one (prezenty zaręczynowe) nie zostaną odzyskane [jeśli umarł (w międzyczasie) lub jeśli zdecyduje rozwieść się z nią. Albowiem (przypuszcza się, że) z powodu przyjemności, jaką sprawiła mu uczta pana młodego, zrzekł się ich. To tylko wtedy, gdy zjadł (przynajmniej wartość) dinara. Ale jeśli zjadł mniej niż to, nie przypuszcza się, że odstąpił od nich i odzyskał je.] Jeśli nie zjadł tam uczty pana młodego, zostaną odzyskani. Jeśli wysłał wiele prezentów zaręczynowych, aby wrócić z nią do domu jej męża, są one odzyskiwane. [A nawet jeśli wysłał kilku, ale sprecyzował, że mają być zwróceni z nią do domu jej męża, są oni odzyskani. Podaje się powszechny przypadek, że jest w zwyczaju wysyłanie wielu prezentów, które mają być zwrócone z nią do domu męża; a tych, którzy ją wysłali, aby się ozdobiła w domu jej ojca, było na ogół nielicznych.] Jeśli wysłał kilka, aby użyć ich w domu jej ojca, nie zostaną odzyskani.

ו שְׁכִיב מְרַע שֶׁכָּתַב כָּל נְכָסָיו לַאֲחֵרִים וְשִׁיֵּר קַרְקַע כָּל שֶׁהוּא, מַתְּנָתוֹ קַיֶּמֶת. לֹא שִׁיֵּר קַרְקַע כָּל שֶׁהוּא, אֵין מַתְּנָתוֹ קַיֶּמֶת. לֹא כָתַב בָּהּ שְׁכִיב מְרַע, הוּא אוֹמֵר שְׁכִיב מְרַע הָיָה וְהֵן אוֹמְרִים בָּרִיא הָיָה, צָרִיךְ לְהָבִיא רְאָיָה שֶׁהָיָה שְׁכִיב מְרַע, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, הַמּוֹצִיא מֵחֲבֵרוֹ עָלָיו הָרְאָיָה:

6 Jeśli sh'chiv mera (jeden na łożu śmierci) napisał o całej swojej własności innym, pozostawiając trochę ziemi dla siebie, jego dar jest ważny. Jeśli nie opuścił żadnej ziemi, jego dar nie przetrwa. [To samo dotyczy, jeśli pozostawił rzeczy ruchome. A jeśli wstał (z łóżka chorego), nie może się wycofać. Dzieje się tak, jeśli on (odbiorca) uzyskał ten prezent z jego ręki. Na ograniczony dar sh'chiv mera potrzebny jest kinyan (akt nabycia), niezależnie od tego, czy wyzdrowieje, czy nie. A jeśli odbiorca nie zdobył go z jego ręki, nie nabywa go, nawet jeśli umarł. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy chce udzielić prezentu za życia; ale jeśli polecił komuś dać coś po jego śmierci, kinyan nie jest wymagany, nawet jeśli zarezerwował coś dla siebie. A sh'chiv mera, który chciał udzielić prezentu za życia, jeśli nie zarezerwował nic dla siebie i wyzdrowiał, może wycofać się, nawet jeśli został on wyjęty z jego ręki. A kiedy tak poucza z powodu (tego, co myśli, że jest jego) zbliżającej się śmierci (na przykład gdy słyszymy, jak mówi: „Biada mi, bo umrę!”), Zawsze może się wycofać, niezależnie od tego, czy coś zastrzegł, czy nie dla siebie, a nawet jeśli to zostało zdobyte z jego ręki. A jeśli umarł, drugi otrzyma dar, nawet bez kinyana.] Jeśli nie napisał do niego (w akcie darowizny) „sh'chiv mera” [tj. „Kiedy był chory w łóżku” lub wyrażenie kojarzące się ze zdrowiem, np. „gdy chodził na nogach po rynku” i nic nie zostawił]—Jeśli mówi: „Byłem sh'chiv mera” [i cofam się], a drugi mówi: „Byłeś zdrowy” [i nie możesz się wycofać], musi przynieść dowód, że był sh'chiv mera. [Bo podążamy za obecnym stanem. Ponieważ teraz jest zdrowy, musi przynieść dowód, że był sh'chiv mera w czasie darowania.] To są słowa R. Meira. A mędrcy mówią: [Nie postępujemy zgodnie z obecnym stanem, ale mówimy, że] ciężar dowodu spoczywa na tym, który żąda zapłaty od swojego bliźniego. [I niedoszły odbiorca, który chce uzyskać (dar) od dawcy, który teraz go posiada—do niego należy przyniesienie dowodów i świadków, że był zdrowy w tym czasie. Halacha jest zgodna z mędrcami.]

ז הַמְחַלֵּק נְכָסָיו עַל פִּיו, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, אֶחָד בָּרִיא וְאֶחָד מְסֻכָּן, נְכָסִים שֶׁיֵּשׁ לָהֶן אַחֲרָיוּת נִקְנִין בְּכֶסֶף וּבִשְׁטָר וּבַחֲזָקָה, וְשֶׁאֵין לָהֶן אַחֲרָיוּת אֵין נִקְנִין אֶלָּא בִמְשִׁיכָה. אָמְרוּ לוֹ, מַעֲשֶׂה בְאִמָּן שֶׁל בְּנֵי רוֹכֵל שֶׁהָיְתָה חוֹלָה וְאָמְרָה תְּנוּ כְבִינָתִי לְבִתִּי וְהִיא בִשְׁנֵים עָשָׂר מָנֶה, וָמֵתָה, וְקִיְּמוּ אֶת דְּבָרֶיהָ. אָמַר לָהֶן, בְּנֵי רוֹכֵל תְּקַבְּרֵם אִמָּן. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, בְּשַׁבָּת, דְּבָרָיו קַיָּמִין, מִפְּנֵי שֶׁאֵינוֹ יָכוֹל לִכְתּוֹב. אֲבָל לֹא בְחֹל. רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ אוֹמֵר, בְּשַׁבָּת אָמְרוּ, קַל וָחֹמֶר בְּחֹל. כַּיּוֹצֵא בוֹ, זָכִין לַקָּטָן, וְאֵין זָכִין לַגָּדוֹל. רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ אוֹמֵר, לַקָּטָן אָמְרוּ, קַל וָחֹמֶר לַגָּדוֹל:

7 Ten, kto dzieli swoją własność na żądanie (werbalne) —R. Eliezer mówi: Niezależnie od tego, czy jest w dobrym zdrowiu, czy bliski śmierci, związaną własność (tj. Ziemię) nabywa się za pieniądze, akt i chazakah (akt „przejęcia”), a niezwiązaną własność nabywa się tylko za pomocą meshichah („ciągnięcie”). [R. Eliezer nie utrzymuje, że słowa sh'chiv mera są „takie, jakie zostały napisane i przekazane”, więc nawet jeśli ktoś poleci (aby jego własność została przekazana innemu) z powodu jego zbliżającej się śmierci, jego dar nie jest darem bez kinyana , tak jak osoby zdrowej. Halacha nie jest zgodna z R. Eliezerem.] Powiedzieli mu (mędrcy): Pewnego razu matka synów Rochela była chora i powiedziała: „Daj mojej córce moją k hadinę; [(Targum (Izajasz 3:23): „redidim” (zasłony) to „k hadinata”] jest warte dwanaście maneh, a ona umarła, a oni postępowali zgodnie z jej słowami! On (R. Eliezer) powiedział do nich: „ Synowie Rochela— niech ich matka pochowa ich! ”[tj. nie można od nich wyciągać żadnych dowodów, ponieważ byli niegodziwi, a rabini karali ich, podtrzymując dar matki dla córki, chociaż nie był to halachicznie ważny.] A mędrcy mówią : W szabat jego (sh'chiv mera) słowa są aktualne, bo nie może pisać, ale nie w dzień powszedni [tj. Gdyby podzielił swój majątek w dzień powszedni.] R. Yehoshua mówi: Powiedzieli to na szabat —a fortiori (który uzyskuje) na dzień powszedni. [A to jest halacha—że zarówno w szabat, jak iw dni powszednie, słowa sh'chiv mera są „tak, jak napisano i przekazane” i nie wymagają kinyan. A jeśli prosi, aby wykupili go z jego ręki, robią to zarówno w dzień powszedni, jak iw szabat, aby nie wpadł w majaczenie]. Równoległy przypadek: można dokonać nabycia dla nieletniego, ale nie dla dorosłego. R. Yehoshua mówi: Oświadczyli to nieletnim— a fortiori dla dorosłej osoby!

ח נָפַל הַבַּיִת עָלָיו וְעַל אָבִיו אוֹ עָלָיו וְעַל מוֹרִישָׁיו, וְהָיְתָה עָלָיו כְּתֻבַּת אִשָּׁה וּבַעַל חוֹב, יוֹרְשֵׁי הָאָב אוֹמְרִים, הַבֵּן מֵת רִאשׁוֹן וְאַחַר כָּךְ מֵת הָאָב, בַּעֲלֵי הַחוֹב אוֹמְרִים, הָאָב מֵת רִאשׁוֹן וְאַחַר כָּךְ מֵת הַבֵּן, בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, יַחֲלֹקוּ. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, נְכָסִים בְּחֶזְקָתָן:

8 Jeśli dom spadłby na niego i jego ojca, lub na niego i jego spadkobierców, i byłyby (wiążące) z nim (synem) ketuba jego żony i (roszczenia) wierzyciela — Spadkobiercy ojca mówią: „najpierw umarł syn, a potem ojciec” [a wierzyciel nie może wyegzekwować zapłaty z tego majątku (ojca), gdyż syn nigdy go nie nabył], a wierzyciele mówią: „Ojciec umarł najpierw, a potem syn "[i majątek spadł w tym okresie (między ich śmiercią) na syna i jest" zobowiązany "do spłaty kethuba jego żony i (do spłaty) wierzycieli] —Beth Shammai mówią: Dzielą się. [Uważają bowiem, że rachunek oczekujący na windykację uważa się za zebrany, tak że spadkobiercy ojca i wierzyciele są obaj muchzakim („posiadaczami”), z tego powodu dzielą.] A Beth Hillel mówi: „majątek pozostaje w swoim status spadkobierców (ogłaszających się), tak aby był uważany za „posiadany” przez nich. I przenosi się na wierzyciela, który pragnie ich zbyć, aby przedstawić dowód, że ojciec zmarł jako pierwszy.]

ט נָפַל הַבַּיִת עָלָיו וְעַל אִשְׁתּוֹ, יוֹרְשֵׁי הַבַּעַל אוֹמְרִים, הָאִשָּׁה מֵתָה רִאשׁוֹנָה וְאַחַר כָּךְ מֵת הַבַּעַל, יוֹרְשֵׁי הָאִשָּׁה אוֹמְרִים, הַבַּעַל מֵת רִאשׁוֹן וְאַחַר כָּךְ מֵתָה הָאִשָּׁה, בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, יַחֲלֹקוּ. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, נְכָסִים בְּחֶזְקָתָן, כְּתֻבָּה בְּחֶזְקַת יוֹרְשֵׁי הַבַּעַל, נְכָסִים הַנִּכְנָסִים וְהַיּוֹצְאִין עִמָּהּ בְּחֶזְקַת יוֹרְשֵׁי הָאָב:

9 Jeśli dom spadnie na niego i jego żonę — Spadkobiercy męża mówią: „Najpierw żona umarła, a potem mąż” [i spadkobiercy żony nic nie dostają, mąż umarł po żonie i odziedziczył ją], a spadkobiercy żony mówią: „ najpierw umarł mąż, a potem żona " —Beth Shammai mówią: Dzielą się; a Beth Hillel mówi: Majątek [własność tzon-barzel (patrz Jewamoth 4: 3)] pozostaje w swoim statusie (chazakah). [Beth Hillel nie wskazała, czy w chazakah spadkobierców żony, do której należała, czy też w dziedzictwie męża, do którego należała odpowiedzialność—z tego powodu jest podzielony.]. Kethuba [sto, dwieście i dodatek (w zależności od przypadku) pozostaje] w chazakah dziedziców męża. Majątek, który wchodzi i wychodzi z nią, znajduje się w chazakah spadkobierców ojca (kobiety). [Jest to odniesienie do majątku meloga (zob. Yevamoth 4: 3), który, kiedy wchodzi, wchodzi z ją, a która, kiedy odchodzi, odchodzi z nią, bez względu na to, czy straciła na wartości, czy została doceniona. Ta własność znajduje się w chazakah spadkobierców żony. Okazuje się zatem, że spadkobiercy żony przejmują cały majątek meloga i połowę majątku tzon-barzel.]

י נָפַל הַבַּיִת עָלָיו וְעַל אִמּוֹ, אֵלּוּ וָאֵלּוּ מוֹדִים שֶׁיַּחֲלֹקוּ. אָמַר רַבִּי עֲקִיבָא, מוֹדֶה אֲנִי בָזֶה שֶׁהַנְּכָסִים בְּחֶזְקָתָן. אָמַר לוֹ בֶן עַזַּאי, עַל הַחֲלוּקִין אָנוּ מִצְטַעֲרִין, אֶלָּא שֶׁבָּאתָ לְחַלֵּק עָלֵינוּ אֶת הַשָּׁוִין:

10 Gdyby dom upadł na niego i na jego matkę, [a ona nie ma innego syna oprócz tego — Spadkobiercy syna mówią: „Kobieta umarła pierwsza i syn odziedziczył jej majątek, a my odziedziczyliśmy syna”; a spadkobiercy kobiety z domu jej ojca mówią: "Syn umarł pierwszy, a my odziedziczyliśmy kobietę"]—Obie [Beth Shammai i Beth Hillel] zgadzają się, że się dzielą. [Ponieważ obaj przychodzą z mocą dziedziczenia, jest to wątpliwość przeciwko zwątpieniu i dzielą się. I nie jest to podobne do (przypadku) upadku domu na niego i jego żonę. Tam są dwa rodzaje własności—jedna, w której on jest muchzakiem („posiadaczem”), a druga, w której ona jest muchzakiem. Ale tutaj wszystko jest w chazakah kobiety, która jest wdową; i obaj (pretendenci) przychodzą na mocy dziedziczenia, aby odziedziczyć wszystko—z tego powodu się dzielą. R. Akiwa powiedział: Tutaj także mówię [że według Beth Hillel] majątek pozostaje w jego chazakah, [w chazakah jej spadkobierców (domu) jej ojca. Za życia bowiem, po śmierci męża, była związana z plemieniem swojego ojca, a jej pieniądze również za jej życia były w czazaki plemienia jej ojca. Dlatego dziedziczą ją spadkobiercy z domu jej ojca. Halacha jest zgodna z R. Akivą.] Ben Azzai powiedział do niego: „Z powodu 'odmienności' smucimy się, [tj. Z powodu wspomnianego sporu między Beth Shammai i Beth Hillel smucimy się, że nie mogli się zgodzić] i przychodzisz, aby podzielić za nas zbieżne! " [tj. mówisz, że w tym też się nie zgadzają, różniąc się tym od pierwszego tanna, który mówi, że (w tym przypadku) są zgodni.]

Poprzedni rozdział Następny rozdział